 |
Հանդարտ եմ գալիս...Գնացքում միայնակ նստած հերոսը քաղաքի աղմուկից երևակայական թռիչք է կատարում դեպի այլ ժամանակ ու տարածություն, բնության ու սեփական խոհերի միջով վերադանում նույն բետոնե իրականություն՝ ինչ-որ բան գտած... Մաքո՜ւր, մաքուր իմ Տեր, |
 |
Սերգեյ ԴովլաթովՍերգեյ Դովլաթովը ողջ կյանքի ընթացքում խորհրդային հարազատ» մամուլում կարողանում է տպագրել մեկ պատմվածք, այն էլ` արտադրական թեմայով: Խորհրդային երկրում նրան` Նահանգներում ապրող և ամենահեղինակավոր պարբերականներում տպվող գրողին, ճանաչում էին ինքնահրատ» նյութերով և Ազատություն» ռադիոկայանով հեռարձակվող հեղինակային հաղորդումով: Վերջին՝ 13-րդ գիրքը, որ պիտի հրատարակվեր Խորհրդային Միությունում, լույս տեսավ 1990-ին` գրողի մահվանից մի քանի օր հետո: |
 |
Մեծագործ հայրապետըԱզգի բոլոր հիվանդությունների պատճառը տգիտությունն է, և լուսավորությունն է այդ ախտերի բուժման միակ դեղը»,- ասում էր Ամենայն հայոց Գևորգ Դ Կոստանդնուպոլսեցի կաթողիկոսը: Գևորգ Դ-ի գահակալության 16 տարիները գնահատվում են իբրև հայության մտավոր զարգացման, դպրոցաշինության և գրատպության վերելքի շրջան: Հենց նա ձեռնամուխ եղավ հայոց առաջին բարձրագույն ուսումնական հաստատության՝ Էջմիածնի Գևորգյան հոգևոր ճեմարանի հիմնադրմանը: |
 |
Դերենիկ ԴեմիրճյանԳրողը փորձում է գտնել հայ ինքնությունը, ցեղի պատկերը, որ թվով ամենափոքրն է, տառապանքով` ամենամեծը, ժամանակով` ամենահինը, վիճակով` ամենից անփոփոխը, անփոփոխը, անփոփոխը…» |
 |
Լուսինե Զաքարյան1992թվական. Հայաստանի համար ծանր ձմեռ է, սով, պատերազմ, ճգնաժամ: Դեկտեմբերի 30-ն է: Հայ ազգը ճանապարհում է սիրելի զավակներից մեկին: Ծերունազարդ Վազգեն Վեհափառ Հայրապետը հոգեհանգստին ասում է. Նա մեզ հետ չէ հիմա... բայց նրա ձայնը մենք կլսենք երկնքից, այնտեղ` երկնքում, նոր հրեշտակ է հայտնվել: Հանրագիտարանը» ներկայացնում է Լուսինե Զաքարյանին: |
 |
Աշոտ ԱյվազյանԵրևանի Կամերային նվագախմբի երաժիշտ, թավջութակահար Աշոտ Այվազյանը երջանիկ է, որ ծնվել է Հայաստանում, ընտրել երաժշտի ուղին: Համոզված է, որ Աստված բոլորի մեջ է և, եթե որևէ մեկին ընտրել է մի գործի համար, ապա ձեռքը բռնած կանցնի նրա հետ նախանշած ճանապարհով և դժվարության պահին միայնակ չի թողնի: |
 |
Արա ԱլեքյանՈմանց համար երկաթի թափոնը պարզապես երկաթի թափոն է, նկարիչ քանդակագործ Արա Ալեքյանի համար` մի նոր գործի սկիզբ, ներշնչանքի աղբյուր: Պարզ, սովորական, բոլորիս ճանաչած երկաթը քանդակագործի արվեստանոցից դուրս է գալիս որպես արվեստի գործ: Արվեստագետն էլ իր նյութերի նման պարզ է, և, միևնույն ժամանակ, ամուր ու հաստատուն՝ հավատքի մեջ: Աստված իմ մեջ» հաղորդաշարում քանդակագործը հիշում է իր մանկությունը, կյանքի ու ինքնաճանաչման ճանապարհը:
|
 |
Արա ԳևորգյանԿոմպոզիտոր Արա Գևորգյանը հիշում է, որ փոքր հասակում հաճախ էր եկեղեցի այցելում, մասնակցում պատարագների: Պապիկը ծխական խորհրդի անդամ էր, տատիկը երգում էր Ս. Հովհաննես եկեղեցում: Սակայն հավատքի իրական զորությունը զգաց, երբ անսպասելի կորցրեց մորը`ճանաչված ժողովրդական երգչուհի Վալյա Սամվելյանին։ Եթե հավատում ես Աստծո գոյությանը, ուրեմն պիտի հավատաս նաև հավերժական կյանքին»,-հավատացած է կոմպոզիտորը: |
 |
Արամ ԻսաբեկյանԱշխարհում բազմաթիվ հիանալի բաներ կան, սակայն նկարիչ Արամ Իսաբեկյանի համար երկրագնդի վրա ամենազարմանալին մարդն է՝ մտածելու, ստեղծագործելու և պարզապես ապրելու մղումներով: Նկարիչը մանկուց սիրել է ընթերցել, պատանեկան տարիքում է առաջին անգամ կարդացել Աստվածաշունչը, խորհել չարի ու բարու, կյանքի ու մահվան մասին: Մեզ հետ զրույցը հին զգացումների վերապրում ու նորերի ձևակերպում էր...
|
 |
Կարեն Բալայան2004-2006 թթ. ընթացքում հայկական Կիլիկիան» պտտվել է Եվրոպայի շուրջ, կտրել շուրջ 15000 ծովային մղոն: Այդ նավարկությունից հետո Կիլիկիան» մոտ հինգ տարի ջուր չի տեսել», միայն նախորդ տարվանից կրկին Սևանա լճում է:
|
 |
Արմեն ՍաֆարյանՌեժիսոր Արմեն Սաֆարյանը հավատում է, որ ամեն շնորհ Աստծուց է: Տերն ասում է՝ Ես որտե՞ղ կարող եմ բնակվել, եթե ոչ` հեզ ու խոնարհ սրտերում: Այդ հեզությունն ու խոնարհությունն է պակասում ինձ, որպեսզի Աստված իմ մեջ լինի»,- համեստորեն ժպտում է ռեժիսորը: |
 |
Արտեմ ՄիկոյանԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոս, գեներալ-գնդապետ, աշխատանքի կրկնակի հերոս, պետական բազմաթիվ մրցանակների դափնեկիր Արտեմ Միկոյանը հայտնի ՄիԳ կործանիչների ավիակոնստրուկտորն է: Միկոյանի կյանքի ու գործունեության կարևոր դրվագների մասին` համառոտ: |